Θεέ μου! Πόσο γλυκός κι ευγενικός άνθρωπος ήταν!!! Ένας πραγματικός κύριος και συγχρόνως ένας ταλαντούχος άνθρωπος, μια καλοσυνάτη μορφή που θαύμαζες μεν αλλά ταυτόχρονα σαν ευγενικός παππούς, χωρίς ίχνος κακίας, απωθημένου ή κόμπλεξ ήθελες να τον ακούς και να τον ξανακούς να σου διηγείται ιστορίες του ελληνικός θεάματος από τον παλιό καιρό. Ο Λάκης Μιχαηλίδης, συγγραφέας από τους πιο παραγωγικούς της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου με σενάρια που ως ταινίες έσπασαν ρεκόρ εισιτηρίων σαν την «Αρχόντισσα και ο αλήτης» ή «Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά» αλλά και θεατρικά έργα, πρόζες και επιθεωρήσεις και πρόσφατα βιβλία -το αυτοβιογραφικό «Ιερά τέρατα αγγελικά πλασμένα» ήταν αναμφισβήτητα το καλύτερό του- δεν είναι πια ανάμεσά μας. Μετά από πολλές περιπέτειες υγείας που τον ταλαιπώρησαν τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να φτάσει έως και τον ακρωτηριασμό του ποδιού του, άφησε την τελευταία του πνοή χθες το μεσημέρι κατά τη 1.30, μετά από τρεις μέρες στην εντατική και σκληρό αγώνα με το θάνατο, από καρδιά. Μαζί του φεύγει μια ολόκληρη εποχή, έτσι καθώς ο Λάκης Μιχαηλίδης άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στην καλλιτεχνική οικογένεια και ειδικά στον τομέα της συγγραφής. Ο δημιουργός του «Πίπη» ή των Βροντάκηδων και των Φορτουνάκηδων, ξεκίνησε από τον χώρο της διαφήμισης στη Θεσσαλονίκη, όπου και γεννήθηκε το 1932, έχοντας σπουδάσει στη Νομική Θεσσαλονίκης και κάποια στιγμή, μετά από πολλή δουλειά, ως συγγραφέας και δημιουργός ραδιοφωνικών εκπομπών, μέτοχος και διευθυντής του διαφημιστικού οργανισμού «Ηχώ», πρωτογράφει για το σινεμά το 1962 τον «Μιχαλιό του 14ου Συντάγματος» με τον Χατζηχρήστο, ο οποίος και τη σκηνοθέτησε. «Πρέπει κάποιος να κάνει τίμια και σωστά αυτό που του ζητούν να κάνει, μια και δεν μπορεί ακόμη να κάνει αυτό που ο ίδιος θέλει» ήταν αυτό που απαντούσε στα τέλη του ’60, όταν τον ρωτούσαν ποιο ήταν το πιστεύω του για το σινεμά. Ο Λάκης Μιχαηλίδης καθιερώθηκε μέσα από την Καραγιάννης-Καρατζόπουλος, αλλά ήταν η Αλίκη που τον εκτιμούσε ιδιαίτερα, όπως και οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς για τους οποίους είχε γράψει, μια και αισθάνονταν ασφάλεια με την γραφή του - η οποία του άνοιξε την πόρτα της Φίνος Φιλμ με την «Αρχόντισσα και τον αλήτη» κατά την επιστροφή της εκεί…
Θα τον αποχαιρετήσουμε μεθαύριο Παρασκευή στις 11 το πρωί από τον Ι.Ν. Παναγίτσας Παλαιού Φαλήρου όπου θα γίνει η νεκρώσιμος ακολουθία, ενώ η ταφή λίγο αργότερα στα νεκροταφεία Π. Φαλήρου. Κι εμείς βέβαια θα επανέλθουμε με κάτι καλύτερο γι’ αυτόν από αυτό το μικρό κομμάτι…
Προκαλούν, αιφνιδιάζουν, τολμούν και συναρπάζουν μέσα από κάθε νέα τους παραγωγή. Αυτή τη φορά επιχειρούν ένα χορογραφικό ταξίδι που θα εξερευνήσει τις απειράριθμες πιθανότητες κίνησης αλλά και τη θαυμαστή ποικιλία της ανθρώπινης φόρμας… Ο λόγος για το «Cedar Lake», ένα εξαιρετικό αμερικάνικο συγκρότημα σύγχρονου χορού που κατέκτησε μέσα σε λίγα χρόνια μια ξεχωριστή θέση ανάμεσα στα πιο εκλεκτά χορευτικά συγκροτήματα του κόσμου. Για τρεις βραδιές, από σήμερα έως την Παρασκευή (17/3-19/3), το κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει τους χορογραφικούς πειραματισμούς της δυναμική ομάδας «Cedar Lake», στην Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη στο Μέγαρο Μουσικής. Τρεις αυτοτελείς χορογραφίες συνθέτουν την ιδιαίτερη αυτή παραγωγή στην οποία συναντώνται χορογράφοι κάθε εθνικότητας. Το πρώτο έργο με γενικό τίτλο «Πάλι Κυριακή», σε χορογραφία Γιο Στρόμγκρεν, διακρίνεται για την καθαρότητα και το χιούμορ. Η δεύτερη χορογραφία, «Δέκα ντουέτα πάνω στο θέμα της Διάσωσης» της Κρίσατλ Πάιτ, υποβάλλει με την ατμοσφαιρικότητα των περίτεχνων φωτισμών τον θεατή. Ιδιαίτερα χαρούμενη είναι η τελευταία ενότητα «Αποσπάσματα» (Decadance 2007), του Οχαντ Ναχαρίν. Προερχόμενα από το πρόσφατο ρεπερτόριο της ομάδας αναδεικνύουν την ικανότητα των χορευτών - περφόρμερς να ερμηνεύουν χορογραφίες και να εντυπωσιάζουν με την ακρίβεια και την ένταση που τις αποδίδουν. Τις χορογραφίες συνοδεύουν μουσικές του Μπαχ, του Βιβάλντι, του Κλιφ Μαρτίνες κ.ά. «Πρόκειται για ένα προσωπικό εγχείρημα που αντικατοπτρίζει εμένα και τα 18 χρόνια που έζησα στις ΗΠΑ», εξηγεί ο καλλιτεχνικός διευθυντής του «Cedar Lake», Benoit-Swan Pouffer. Όσο για τη χρηματοδότηση: «Η ομάδα μας μοιάζει να είναι ευλογημένη καθώς το όραμά μας υποστηρίζει γενναιόδωρα από την πρώτη στιγμή η Nancy Laurie. Πιστεύει και επενδύει σ’ εμάς προσφέροντάς μας την άνεση και τη σιγουριά να δημιουργούμε απερίσπαστοι έστω κι αν αυτό ενέχει κάποιο ρίσκο». Η ομάδα παραμένει ανοιχτή σε ανθρώπους του χορού από κάθε γωνιά του κόσμου, ο ίδιος ο Πουφέ αναζητά μανιωδώς νέους ταλαντούχους χορευτές για να τους προσκαλέσει να ζήσουν τη μαγευτική περιπέτεια του «Cedar Lake». Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται με τη χορηγία του Ομίλου Επιχειρήσεων "ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ". Tιμές εισιτηρίων 10, 50 ευρώ (φοιτητικά) 18, 33, 47, 65 ευρώ (Διακεκριμένη Ζώνη).