Ξυπνώντας μνήμες από τις «Έξι νύχτες στην Ακρόπολη» του Γιώργου Σεφέρη αλλά και αποδεικνύοντας ότι είναι το πλέον σύγχρονο και φιλικό προς τους επισκέπτες μουσείο της χώρας, το Μουσείο της Ακρόπολης «ξενυχτάει» κάθε Παρασκευή μέχρι τις δέκα το βράδυ, ενώ το εστιατόριο του μένει ανοικτό έως τα μεσάνυκτα.
Από την Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011 και κάθε Παρασκευή, το Μουσείο της Ακρόπολης θα είναι ανοιχτό έως τις 10 το βράδυ, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους επισκέπτες να περιηγηθούν στους εκθεσιακούς χώρους του Μουσείου, με θέα την φωτισμένη Ακρόπολη.
Παράλληλα το εστιατόριο θα προσφέρει τα προσεγµένα πιάτα του σε οικονοµικές τιμές έως τα µεσάνυχτα µε γεύσεις βασισµένες σε παραδοσιακές συνταγές, όπως φρέσκο λαβράκι σε κρούστα αλατιού µε λαχανικά στον ατµό, κόκορας µε σπιτικές χυλοπίτες και πάστα µε γαρίδες, σάλτσα ψητής ντοµάτας, ούζο και κάππαρη.
Το μουσείο Μουσείο ξεκίνησε επίσης την εφαρμογή ενός προγράμματος συντήρησης και αποκατάστασης για τις Καρυάτιδες του Ερεχθείου.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τον καθαρισμό από τους ατμοσφαιρικούς ρύπους με χρήση τεχνολογίας λέιζερ, την απομάκρυνση των φθοροποιών παραγόντων, τη στερέωση των επισφαλών περιοχώντου μαρμάρου, τη δομική αποκατάσταση και την τεκμηρίωση της διατήρησης των γλυπτών.
Το Μουσείο Ακρόπολης επέλεξε να μην απομακρύνει τις Καρυάτιδες από τις αίθουσες του Μουσείου και να μην υποβάλλει τα γλυπτά στην περιπέτεια μιας επιπλέον μεταφοράς.
Ταυτόχρονα επιθυμεί να φέρει τους επισκέπτες σε άμεση επαφή με διαδικασίες που έως τώρα γίνονταν σε απροσπέλαστα εργαστήρια συντήρησης.
Την Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011 στις 8 μ.μ., ο ειδικευμένος συντηρητής κ. Κώστας Βασιλειάδης θα παρουσιάσει τη διαδικασία καθαρισμού των Καρυατίδων στο κοινό.
Στις 17 Φεβρουαρίου εγκαινιάζεται στην Σιγκαπούρη το πρώτο μουσείο στον κόσμο που συνδυάζει την τέχνη με την επιστήμη.
Η μόνιμη έκθεση του μουσείου έχει τίτλο "Τέχνη Επιστήμη:ένα Ταξίδι στην Δημιουργικότητα" και αποτελείται από τρία μεγάλα τμήματα που ονομάζονται Περιέργεια, Έμπνευση και Έκφραση.
Έξι μεγάλων διαστάσεων έργα τέχνης στεγάζονται στην αίθουσα Έμπνευση, συμπεριλαμβανομένης μιας πτητικής μηχανής σύμφωνα με σχέδια του Λεονάρντο ντα Βίντσι, ενός ψαριού ρομπότ, ενός αρχαίο κινέζικου παπύρου και ενός παραδοσιακού φαναριού Κονγκ Μινγκ.
Στην αίθουσα Έκφραση συνδυάζονται κινούμενες εικόνες με ηχητικά και οπτικά εφέ και στην αίθουσα Περιέργεια οι επισκέπτες μπορούν να θαυμάσουν μια αιωρούμενη σκάλα και διαφανείς παπύρους που κρέμονται από ένα επικλινές ταβάνι.
Στο μουσείο υπάρχουν συνολικά 21 αίθουσες. Το κτίριο του μουσείου είναι εμπνευσμένο από το λουλούδι του λωτού και έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να συγκεντρώνει το νερό της βροχής και να δημιουργεί τεχνητούς καταρράκτες.
Ένα από τα σημαντικότερα έργα του ρεπερτορίου του Μπαλέτου του Μωρίς Μπεζάρ έρχεται στο Θέατρο
Badminton τη φετινή χρονιά. Το περίφημο μπαλέτο παρουσιάζει μια από τις πιο συναρπαστικές χορογραφίες του Μπεζάρ με κοστούμια σχεδιασμένα από τον Τζιάνι Βερσάτσε και μουσική των Queen και του Μότσαρτ. Ένα πολύ συγκινητικό έργο, το οποίο εμπνεύστηκε ο Bejart από τις ζωές του Freddie Mercury και του Jorge Donn (πρώην πρώτου χορευτή του Bejart), που πέθαναν από aids.
Ο Μπεζάρ είπε: «Ο Freddy Mercury και ο Jorge Donn πέθαναν στην ίδια ηλικία. Είχαν πολύ διαφορετικές
προσωπικότητες, αλλά το ίδιο πάθος για τη ζωή και την εξωστρεφή ερμηνεία. Ένιωθα πως κάτι τους συνέδεε.» Ο Μπεζάρ επέλεξε τη μουσική του έργου από το πλούσιο υλικό των Queen, με το It’s a Beautiful Day στο ξεκίνημα, όπου εμφανίζεται ολόκληρη η ομάδα πίσω από άσπρα σεντόνια, δίνοντας την αίσθηση ότι βρίσκονται πάνω στα σύννεφα. Το μπαλέτο μεταφέρει μία σειρά συναισθημάτων, όπως, μεταξύ πολλών άλλων, αγάπη, φόβο, ελπίδα, χιούμορ και απώλεια. Τα συναισθήματα αυτά, εκτός από την σαφή ερμηνεία τους, μπορούν επίσης να συσχετιστούν πολύ εύκολα με τον καθένα. Σε κάποιο σημείο του μπαλέτου γίνεται απόλυτη ησυχία, ενώ σε μια οθόνη που εμφανίζεται, προβάλλεται μια ταινία με τον Jorge Donn. Το τραγούδι που ξεκινά είναι το I Want to Break Free από το άλμπουμ Live At Wembley 1986 και χάρη στο συνδυασμό της φωνής του Freddy με το χορό του Jorge, η συναισθηματική ατμόσφαιρα αγγίζει μεγαλύτερα ύψη. Υπάρχει η αίσθηση ότι οι δύο καλλιτέχνες αφήνουν ανεξίτηλα τα σημάδια της παρουσίας τους στο μπαλέτο.
Το μπαλέτο τελειώνει με τη φωνή του Freddy να προτρέπει The Show Must Go On. Ο χορός τελειώνει σχεδόν όπως άρχισε, με ολόκληρη την ομάδα επί σκηνής. Ωστόσο, στο σημείο αυτό κυριαρχεί ανάμεσα στο κοινό μία αίσθηση ενότητας και κατανόησης, αναμφίβολα χάρη στο έξοχο μπαλέτο, τη χορογραφία και τη μουσική.
Μουσική
Ακούγεται κυρίως ηχογραφημένο υλικό των Queen, live ή σε στούντιο, ενώ ανάμεσα στα τραγούδια των
Queen ακούγονται και τέσσερα κομμάτια του Μότσαρτ που ταιριάζουν απόλυτα και ενισχύουν τη δυναμική του μπαλέτου. Το μπαλέτο αναφέρεται σε ανθρώπους που πέθαναν πολύ νωρίς, έτσι και ο Μότσαρτ είναι σχετικός αφού πέθανε στα τριάντα πέντε του, δέκα χρόνια μικρότερος από τον Freddie Mercury και τον Jorge Donn που πέθαναν στα σαράντα πέντε.
Περισσότερες από 350 παραστάσεις σε όλον τον κόσμο!!! … Weimar Berlin Biarritz Bruxelles Ostende Anvers Moscou Shanghai
Madrid Grenoble Seoul Las Palmas Londres Barcelone Shimane Bucarest
Milan Montpellier Beijing Toyama Lyon Buenos Aires St-Etienne Lausanne
Amsterdam Baden-Baden Vilnius Marseille Budapest Sollies-Pont Montrιal
Modena Tallinn Reggio Emilia Paris Gκnes Turin Tokyo Udine Parme Vicenza
Zurich Ancona Rio de Janeiro Yokohama Lisbonne Nagoya Nigata Sao Paulo
Το Ballet for Life ανέβηκε για πρώτη φορά στο Thιβtre de Challot στο Παρίσι, τον Ιανουάριο του 1997,
παρουσία του Έλτον Τζον και των John Deacon, Brian May και Roger Taylor, των τριών εν ζωή μελών
των Queen. Από τότε, το μπαλέτο – γνωστό και ως le Prιsbytθre – συνεχίζει εντατικά τις περιοδείες του ανά τον κόσμο. Το μπαλέτο μαγνητοσκοπήθηκε στο Theatre Metropole στη Λοζάνη της Ελβετίας τον Ιούνιο του 1997, σ’ ένα κατάμεστο - για άλλη μια φορά - θέατρο με το κοινό να σπάει την παράδοση και να χειροκροτεί ασταμάτητα κατά τη διάρκεια της παράστασης. Τα συναισθήματα είναι συνεχώς πολύ έντονα, αφού και τα συναισθήματα του ίδιου του μπαλέτου είναι εύκολα μεταδοτικά.
Ο για πολλά χρόνια φίλος του Maurice Bejart, Gianni Versace, λίγο μετά το γύρισμα του μπαλέτου στη
Λοζάνη βρήκε τραγικό θάνατο στο Μαϊάμι. Δυστυχώς, το έργο αυτό, η μία και μοναδική δουλειά του Versace για τον κόσμο του μπαλέτου, ήταν και η τελευταία του.
Η ταινία Ballet for Life έχει σκηνοθετηθεί από τον David Mallet, κυρίως γνωστό για τη σκηνοθεσία ζωντανών συναυλιών μεγάλων αστέρων όπως των Tina Turner, David Bowie, The Rolling Stones, και πρόσφατα των Sarah Brightman και Andrea Bocelli, καθώς και το μιούζικαλ Cats του Andrew Lloyd Webber. Εκτός από τη μαγνητοσκοπημένη παράσταση, το «The Making Οf του Ballet for Life» παρέχει ένα μοναδικό μισάωρο στα παρασκήνια του μπαλέτουκατά τη διάρκεια της παραγωγής. Μαζί με συνεντεύξεις των Roger Taylor και Brian May των Queen, ο Maurice Bejart και ηγετικά στελέχη του Bejart Ballet of Lausanne εξηγούν το ρόλο τους, το μέγεθος της δουλειάς και τη δέσμευσή τους να πραγματοποιηθεί το μπαλέτο στη σκηνή.
LE PRESBYTERE…!
(Ballet for Life)
Ο Maurice Bιjart για το Ballet for Life
Πριν τριάντα χρόνια περίπου, με υπόκρουση την εκπληκτική μουσική του Berlioz και τις παρεμβολές βομβαρδισμών και ήχων από ριπές αυτόματων όπλων, ένας αντισυμβατικός Friar Lawrence φώναζε στους Jorge Donn και Hitomi Asakawa:
«Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο!»
Σήμερα, ο Gil Roman, που έχει περίπου την ίδια ηλικία με το έργο μου Ρωμαίος και Ιουλιέτα, περικυκλωμένος από χορευτές που δεν έχουν δει ποτέ αυτό το μπαλέτο, απαντά: «Μας είπατε να κάνουμε έρωτα, όχι πόλεμο. Κάναμε έρωτα. Γιατί ο έρωτάς μας κηρύσσει τον πόλεμο;» Η κραυγή ενός νέου, για τον οποίο το πρόβλημα του θανάτου από έρωτα προστίθεται σ’ εκείνο των πολλαπλών πολέμων, που δεν σταμάτησαν ποτέ στον κόσμο, από το λεγόμενο ΤΕΛΟΣ του τελευταίου Παγκόσμιου Πολέμου.
Πάνω απ’ όλα, τα έργα μου είναι συναντήσεις: με τη μουσική, τη ζωή, το θάνατο, την αγάπη… με όλους εκείνους που η ζωή και η δουλειά τους βρίσκουν ανανέωση μέσα από μένα. Εξάλλου, ο χορευτής που δεν είμαι πια, μετενσαρκώνεται κάθε φορά μέσα από τους χορευτές μου που ξεπερνούν τον προηγούμενο εαυτό τους.
Το Ballet for Life είναι μία ερωτική περιπέτεια με τη μουσική των Queen. Εφευρετικότητα, βία, χιούμορ, αγάπη: όλα είν’ εκεί. Λατρεύω αυτό το συγκρότημα. Με εμπνέει, με οδηγεί κάποιες φορές σ’ εκείνο το ουδέτερο έδαφος που όλοι θα πάμε μια μέρα και όπου, είμαι σίγουρος, ο Freddie Mercury παίζει πιάνο με τον Mozart.
Ένα μπαλέτο για τη νιότη και την ελπίδα, όσο ανέλπιδα και απαισιόδοξα κι αν είναι τα πράγματα. Παρά τις δυσκολίες, πιστεύω πως «The Show Must Go On», όπως λένε και οι Queen στο διάσημο τραγούδι τους.
Image via WikipediaΠαραδόθηκε την περασμένη εβδομάδα, στην αρμόδια για το ψηφιακό θεματολόγιο αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Neelie Kroes, και στην Ανδρούλλα Βασιλείου, επίτροπο αρμόδια για την εκπαίδευση και τον πολιτισμό, η έκθεση της Επιτροπής Σοφών (υψηλού επιπέδου ομάδα προβληματισμού) για την ψηφιοποίηση της ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς.
Η έκθεση προτρέπει τα κράτη μέλη να εντείνουν τις προσπάθειές τους για την ανάρτηση στο διαδίκτυο των συλλογών που διατηρούν σε όλες τις βιβλιοθήκες, τα αρχεία και τα μουσεία τους.
Στην έκθεση επισημαίνονται τα οφέλη που συνεπάγεται η διευκόλυνση της πρόσβασης στον πολιτιστικό πλούτο και στη γνώση που διαθέτει η Ευρώπη. Υπογραμμίζονται επίσης τα δυνητικά οικονομικά οφέλη από την ψηφιοποίηση, και μέσω συμπράξεων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, για την ανάπτυξη καινοτόμων υπηρεσιών σε πεδία όπως ο τουρισμός, η έρευνα και η εκπαίδευση.
Την Κυριακή 30 Ιανουαρίου, ολοκληρώνονται οι παραστάσεις του έργου «Η φωνή της Λουντμίλα», από τη θεατρική εταιρία «Αμφιάρειο», σε σκηνοθεσία Άρη Μπαφαλούκα και σε μετάφραση Ηρώς Μουκίου, με την ίδια στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία για δεύτερη συνεχή σεζόν στο Αργώ Studio (Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο, τηλ. 2105201684-5).
Πρόκειται για τη συγκλονιστική μαρτυρία της γυναίκας που έζησε τη φρίκη της ραδιενέργειας, όταν εξερράγη το πυρηνικό εργοστάσιο του Τσέρνομπιλ. Ο άντρας της, σε ηλικία 25 ετών, ήταν ο πρώτος πυροσβέστης που πέθανε από ραδιενέργεια στην προσπάθειά του να σβήσει τη φωτιά στο εργοστάσιο.
Το έργο είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Σουηδού σκηνοθέτη και δημοσιογράφου Γκούναρ Μπεργκντάλ και η παράσταση ανήκει στο είδος του Documentary Theatre, καθώς συμπεριλαμβάνει προβολές με αυθεντικά γεγονότα άγνωστα μέχρι σήμερα.
Ο Γκούναρ Μπεργκντάλ που τα τελευταία 25 χρόνια αφιέρωσε τη ζωή του σ’ έναν αγώνα ενάντια στις δραματικές συνέπειες της πυρηνικής καταστροφής, αψηφώντας τον κίνδυνο ,βρέθηκε στο χώρο του ατυχήματος του Τσέρνομπιλ, συνέλεξε στοιχεία, μίλησε με ανθρώπους που έζησαν τα γεγονότα και δημιούργησε ένα ντοκιμαντέρ που συγκλόνισε τον κόσμο.
«Το Τσέρνομπιλ παραμένει ένα μυστήριο που περιμένει από μας τη λύση του. Ίσως ήταν ένα άγημα στον 21ο αιώνα…Μια πρόκληση για τον νέο αιώνα…Τι ήταν εκείνο το οποίο διδάχτηκε, διέκρινε και ανακάλυψε ο άνθρωπος σε ότι αφορά την επαφή του με τον κόσμο? Η αναδόμηση των συναισθημάτων, όχι των πεπραγμένων….» γράφει ο Σουηδός δημοσιογράφος και σκηνοθέτης στο βιβλίο του.
Η ιδέα για το ανέβασμα ενός τέτοιου έργου ξεκίνησε με αφορμή τις συζητήσεις που γίνονται εδώ και καιρό σχετικά με την εγκατάσταση πυρηνικού εργοστασίου στην Ελλάδα. Στόχος είναι , μέσα από την ιστορία της γυναίκας αυτής, να ενημερωθεί ο θεατής, να αφυπνιστεί, να ενημερωθεί και να ευαισθητοποιηθεί σχετικά με τις επιπτώσεις της πυρηνικής ενέργειας στον πλανήτη.
Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος έγραψε για την παράσταση:
«Η Φωνή της Λουντμίλα», ο λόγος, ο απέριττος, ο γυμνός, χωρίς τις εικόνες του φιλμ, λειτουργεί σαν τον τραγικό αγγελιαφόρο που αφηγείται συνταρακτικά γεγονότα που έγιναν αλλού, έξω από τη σκηνή, αλλά με τη δύναμη της γλώσσας γίνονται παρακλητικά της φαντασίας. Έτσι, το τραγικό συμβάν δεν λειτουργεί ως μαστίγωμα των αισθήσεων αλλά μέσω του λόγου ως αφύπνιση και πρόκληση σε αντίδραση, ακόμη και εξέγερση.
Η Ηρώ Μουκίου με τρόπο άμεσο, χωρίς ρητορεία, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, με τη συγκίνηση που προκαλούν τα μεγάλα πένθη που είναι είτε βουβά είτε χαμηλόφωνα διέτρεξε το συναισθηματικό πεδίο της Λουντμίλας από την άγνοια στην ανησυχία, από τον πανικό στην άλαλη κραυγή και από τη γεύση των τετελεσμένων στην αξιοπρέπεια αλλά και τη μεγάλη Απορία του Γιατί;
Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ WWF & ΤΗΣ GREENPEACE
Συντελεστές:
Μετάφραση: Ηρώ Μουκίου
Διασκευή: Ηρώ Μουκίου- Άρης Μπαφαλούκας
Σκηνοθεσία: Άρης Μπαφαλούκας
Σκηνικά: Δημήτρης Κακριδάς
Φωτισμοί: Ανδρέας Μπέλλης
Στο ρόλο της Λουντμίλα η Ηρώ Μουκίου
Η ομάδα Angelus Novus, μετά την επιτυχία που σημείωσαν οι Ικέτιδες του Αισχύλου τον περασμένο Δεκέμβριο στο Θέατρο Σοφούλη, πρόκειται να παρουσιάσει την 2η εκδοχή αυτού του έργου στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, για τρεις μόνο παραστάσεις (17-18-19.01.2011).
Η υπόθεση: Για να γλυτώσουν από τον αιμομικτικό γάμο με τα ξαδέλφια τους, τους γιους του Αιγύπτου, οι πενήντα κόρες του Δαναού, καθοδηγούμενες από τον πατέρα τους, καταφεύγουν στο Άργος απ’ όπου κατάγονται, προσπέφτουν ικέτισσες στους βωμούς των θεών και ζητούν άσυλο από τον βασιλιά της χώρας Πελασγό, ο οποίος τους το παρέχει, αφού πρώτα ζητήσει τη συγκατάθεση των Αργείων.
Στις Ικέτιδες, το πρώτο ιστορικά κείμενο όπου γίνεται λόγος για δημοκρατία και προσφέρεται μια ιδανική εικόνα της, θίγονται θέματα ενεργά ακόμη και σήμερα: το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης (habeas corpus) και, στους αντίποδες, η ύβρις που συνιστά η άρνηση των νόμων της φύσης, εδώ η άρνηση της ένωσης με το αρσενικό (φυξανορία), η αινιγματική και αντιφατική φύση του θεού, η ιερότητα του ικέτη, του πρόσφυγα, καθώς επίσης και η υποχρέωση της δημοκρατικής πολιτείας να τον προστατεύσει (ασυλία), ακόμη και με κίνδυνο της ίδιας της ακεραιότητάς της. Πρόκειται για την πιο λυρική από τις σωζόμενες τραγωδίες και ίσως από τις πιο δύσκολες στο ανέβασμά τους εξ αιτίας των πολλών προβλημάτων, σκηνικών και ιδεολογικών, που θέτει.
Τρεις ηθοποιοί συνοδευόμενοι από ένα μουσικό, επωμίζονται όλους τους ρόλους και τους πολυπληθείς χορούς των Ικέτιδων, σε μια παράσταση που επιχειρεί να αναδείξει τα νοήματα του αρχαίου κειμένου και ταυτόχρονα να καινοτομήσει ως προς τη σκηνική απόδοση της τραγωδίας.
Η ταυτότητα της παράστασης
Συντελεστές
μετάφραση: Ελένη Μερκενίδου
σκηνοθεσία: Δαμιανός Κωνσταντινίδης
σκηνικά-κοστούμια: Απόστολος Αποστολίδης
μουσική και ζωντανή ερμηνεία: Κωστής Βοζίκης
κίνηση: Έφη Δρόσου
φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Η βρετανίδα ηθοποιός Susannah York απεβίωσε σε ηλικία 72 ετών αφού έπασχε από καρκίνο, όπως ο γιος της αποκάλυψε.
Εμφανίστηκε στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το θέατρο κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης καριέρας που άρχισε τη δεκαετία του 1960.
Προτάθηκε για το Όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου Όσκαρ για το ρόλο της στην ταινία του 1969 They "Shoot Horses, Don't They?" και κέρδισε το βραβεό BAFTA για τον ίδιο ρόλο.
Ο γιος της Wells Ορλάντο δήλωσε στην εφημερίδα Telegraph ότι ήταν «μια απολύτως φανταστική μητέρα».
«Αγάπησε το μαγείρεμα, ένα καλό ψητό την Κυριακή και κάθοταν γύρω από μια φωτιά τα βράδυα του χειμώνα. Κατά μία έννοια, ήταν ένα κορίτσι στο σπίτι" είπε η αδελφή του Ορλάντο Σάσα και συμπλήρωσε : "Νιώθω απίστευτα τυχερή που την είχα μητέρα. ''
Αποφοίτησε από τη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης το 1958, κερδίζοντας το βραβείο Ronson για πολλά υποσχόμενους σπουδαστών.
Ήταν επίσης υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα για το ρόλο της ως Αλίκη.
Τα τελευταία χρονια έπαιξε ρόλους όπως η μητέρα του Σούπερμαν σε τρεις ταινίες Superman, και έγραψε βιβλία για τα παιδιά.
Έξω από επαγγελματική εργασία της, ήταν υποστηρικτής της Εκστρατείας για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό, και έδωσε μάχη για την απελευθέρωση του Μορντεχάι Βανούνου, του πυρηνικού φυσικού που ήταν φυλακισμένος για 18 χρόνια για την αποκάλυψη μυστικών σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ.
Το Δείπνο της Μόιρα Μπουφίνι σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου συνεχίζει μέχρι την Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011
Την Κυριακή 30 Ιανουαρίου, ολοκληρώνονται οι παραστάσεις του έργου «Το Δείπνο» της Μόιρα Μπουφίνι, σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου, στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν (Υπόγειο – Πεσμαζόγλου 5).
Σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό του Θεάτρου Τέχνης, στις αρχές Φεβρουαρίου θα ξεκινήσουν στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν (Υπόγειο – Πεσμαζόγλου 5) οι παραστάσεις του έργου «Το αρχαιότερο επάγγελμα» της Πόλα Φόγκελ, σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη.
Παραστάσεις μέχρι και τον Μάρτη θα δώσει το "Θέατρο Χαλκίδας" με το "Γαλάζιο Πουλί" για να ικανοποιήσει όλα τα σχολεία της περιφέρειας που θέλουν να απολαύσουν το καλό θέατρο. Οι πρώτες παραστάσεις στέφθηκαν με απόλυτη επιτυχία και έτσι το "Θέατρο Χαλκίδας" συνεχίζει ακάθεκτο...
Όλα στο "Γαλάζιο πουλί" ξεκινούν από την μικρή κόρη της Νεράιδας που αρρωσταίνει γιατί ήθελε να είναι ευτυχισμένη!
Για να γιατρευτεί , χρειάζεται το "Γαλάζιο πουλί", γιατί μόνο αυτό μπορεί να αποκαλύψει το μεγάλο μυστικό των πραγμάτων και της ευτυχίας. ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΕΔΩ
Με την προσφορά των υπηρεσιών μιας εθελόντριας η οποία έχει σχετικές γνώσεις και σπουδές πάνω στο αντικείμενο, διασφαλίστηκε σε πρώτη φάση η λειτουργία της Δημοτικής Πινακοθήκης Άρτας «Γιάννης Μόραλης» σύμφωνα με τον Δήμαρχο Αρταίων Γιάννη Παπαλέξη.
Η Πινακοθήκη είναι ανοιχτή από Δευτέρα έως Παρασκευή 9π.μ. – 1μ.μ. και όπως ανέφερε ο Δήμαρχος στην πρόσφατη συνέντευξή του, μέχρι το Πάσχα θα φιλοξενηθούν εκεί δύο περιοδικές εκθέσεις εκ των οποίων η μία θα είναι έκθεση Αρτινών ζωγράφων.
Η σκακιστική ιστορία του Στέφαν Τσβάιχ είναι ένα ξεχωριστό θεατρικό έργο που “ανεβαίνει” φέτος για δεύτερη συνεχή χρονιά μετά την περυσινή επιτυχία.
Την Δευτέρα 17 Ιανουαρίου στις 9 μ.μ. θα δοθεί στο ArtGalleryCafé της Βούλας η πρεμιέρα του έργου του Τσβαιχ που θα επαναληφθεί και την Δευτέρα 31 Ιανουαρίου.
Η «Σκακιστική Ιστορία» εξελίσσεται σε πλοίο το 1941, όπου στήνεται αγώνας μεταξύ παγκόσμιου πρωταθλητή στο σκάκι και αυστριακού εξόριστου, ο οποίος είχε χρησιμοποίησει το παιχνίδι σαν πνευματικό καταφύγιο την εποχή που ήταν κρατούμενος της Γκεστάπο.
Παρακολουθούμε τη σύγκρουση ανάμεσα σε δύο μυστηριώδη πνεύματα. Το ένα εσωστρεφές αλλά λαμπρό και το άλλο υπερβολικά εύθραυστο και σχιζοφρενικό. Ποιό από τα δύο θα υπερισχύσει;
Είναι το σκάκι «Το μοναδικό παιχνίδι που ανήκει σε όλους του λαούς και σε όλες τις εποχές, και για το οποίο κανείς δεν ξέρει ποιος θεός το έφερε στη γη, για να σκοτώνει την πλήξη, για να οξύνει το πνεύμα και να ευφραίνει την ψυχή...», όπως υποστηρίζει ο Τσβάιχ
Ξεχωριστή θέση στο έργο του Στέφαν Τσβάιχ κατέχει τo εξομολογητικό έργο του «Η σκακιστική νουβέλα» (εκδ. Άγρα), που χρησιμοποιεί το σκάκι για να εικονογραφήσει την ψυχολογία του Ναζισμού
Στο Θέατρο της Δευτέρας μια Μουσικοθεατρική παράσταση κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2011 στις 9.00μμ στην art gallery café, ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 1 & ΓΑΛΗΝΟΥ, ΒΟΥΛΑ, 16673 210 8958866
Στα πλαίσια των παραστάσεων του θεάτρου της Δευτέρας σας προσκαλούμε σ’ ένα ταξίδι στο κόσμο της μουσικής και των τραγουδιών που γράφτηκαν για το θέατρο και τον κινηματογράφο.
Πρόκειται για μια μουσικό-θεατρική παράσταση που με αφετηρία την «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, θα κάνει στάσεις στην «Αυλή των θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλη στη «Γειτονιά των Αγγέλων» του Μίκη Θεοδωράκη, στον «Παράδεισο» της Στέλλας του Μιχάλη Κακογιάννη και όχι μόνο.
Θα συνταξιδέψουμε με την Έλλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χορν, την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, την Λόλα, την Μαίρη Χρονοπούλου και άλλους για να τερματίσουμε στον γλυκό σταθμό των αναμνήσεων και των συναισθημάτων που μας χάρισαν τα έργα τους.
Σταθμάρχης σ’αυτό το ταξίδι θα είναι ο ηθοποιός Δημήτρης Αγοράς και οδηγός του τρένου η τραγουδίστρια Κατερίνα Κουρεντζή. Μηχανικοί οι Γιώργος Σαλτάρης (πιάνο) & Τάσος Ανυφαντής (μπουζούκι).
Τεελευταίες παραστάσεις μέχρι την Κυριακή 30 Ιανουαρίου, για το έργο «Η κυρία Κούλα» του Άκη Δήμου βασισμένο στη νουβέλα του Μένη Κουμανταρέα σε σκηνοθεσία: Νίκος Μαστοράκης με τη Λυδία Κονιόρδου στον πρωταγωνιστικό ρόλο
Σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό του Θεάτρου Τέχνης, στις αρχές Φεβρουαρίου θα ξεκινήσουν στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν (Φρυνίχου 14 Πλάκα) οι παραστάσεις του έργου «Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ, μια ιστορία του Σταθμού Λαρίσης», του Σταύρου Τσιώλη, σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη.
Σε ένα σύγχρονο μουσείο για εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως, μετατρέπεται ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, μετά τη συνεργασία του με το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, στο πλαίσιο της οποίας σε ειδικό εκθεσιακό χώρο του αεροδρομίου θα παρουσιάζονται ανά περιόδους αποσπάσματα από μεγάλες περιοδικές εκθέσεις ή από τις μόνιμες συλλογές του Μουσείου.
Η πρώτη παρουσίαση αφορά στη μόνιμη έκθεση του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης με τίτλο «Σκηνές από την Καθημερινή Ζωή στην Αρχαιότητα», η οποία θα διαρκέσει από τις 17 Ιανουαρίου έως τις 30 Απριλίου 2011.
Η έκθεση προσκαλεί τον επισκέπτη σε ένα συνοπτικό ταξίδι στο χώρο και το χρόνο. Ξεκινώντας από τον κόσμο των θεών, των ηρώων και του Έρωτα, ο θεατής συνεχίζει την περιήγησή του στον κόσμο των ανθρώπων και παρακολουθεί τις δραστηριότητες των γυναικών στον ιδιωτικό χώρο, και των ανδρών στον ιδιωτικό και τον δημόσιο χώρο, τη θρησκευτική και την επέκεινα ζωή, στο βασίλειο του Κάτω κόσμου.
Η έκθεση είναι χωρισμένη σε εννέα θεματικές ενότητες: Θεοί και Ήρωες, Με τα φτερά του Έρωτα, Καλλωπισμός και Γάμος, Γυναικείες δραστηριότητες, Αθλητισμός, Συμπόσιο, Στην Αθηναϊκή Αγορά, Πόλεμος, Φροντίζοντας τους Νεκρούς.
Η παρουσίαση της έκθεσης «Σκηνές από την Καθημερινή Ζωή στην Αρχαιότητα» θα πραγματοποιηθεί στο επίπεδο αφίξεων του αεροδρομίου (είσοδος 1).
Ο χώρος είναι προσβάσιμος για όλους τους επιβάτες και επισκέπτες του αεροδρομίου και παραμένει ανοικτός καθημερινά και καθ'όλη τη διάρκεια του 24ώρου. in.gr
Η οικονοµική κρίση µπαίνει σε πρώτο πλάνο στις οµιλίες και συζητήσεις του Megaron Plus έως το καλοκαίρι τη στιγµή που συντελείται ένα διαδικτυακό άνοιγµα του Μεγάρου Μουσικής στη νέα γενιά
Με ανανεωµένη ιστοσελίδα, φιλική απέναντι στις απαιτήσεις της νέας γενιάς καθώς ανοίγεται στο facebook και το twitter και υπό τοβάρος των οικονοµικών ζηµιών που άφησε πίσω του το 2010, το Megaron Plus υποδέχεται το κοινό µε διαλέξεις και συζητήσεις για την τέχνη, την οικονοµία, την επιστήµη, την οικολογία, τη κοινωνία έως και την µεταφυσική στο διάστηµα Ιανουαρίου - Μαΐου 2011. «Η παγκόσµια οικονοµική κρίση και ιδιαίτερα η κρίση την οποία διέρχεται η χώρα µας οδηγούν το Megaron Plus στο να επικεντρωθεί σε µεγάλο βαθµό στην κοινωνική και οικονοµική πραγµατικότητα», έλεγε χθες κατά την παρουσίαση του προγράµµατος ο πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών Ιωάννης Μάνος.
Η επιχορήγησητου υπουργείουΠολιτισµού προς το Μέγαρο Μουσικήςµειώθηκε από 12 εκατ. ευρώ το 2009σε 5 εκατ. το2010, ανέφερε ο γενικός διευθυντής του Μεγάρου Νίκος Μανωλόπουλος. «∆ίνεται καθηµερινά αγώνας για να διατηρήσουµε τοεπίπεδο και την ποιότητα των εκδηλώσεων», τόνισε.
Αντιθέτως, οι χορηγίες για την περίοδο 2010-2011 αναµένεται να αυξηθούν και να προσεγγίσουν τα 3,5 εκατ. ευρώ (έναντι 1,8 εκατ. το 2009-2010) καλύπτοντας σηµαντικό µέρος των εσόδων. «Εχουµε αύξηση περίπου80% από χορηγίες για το 2011. Αναµένουµε αύξηση στα έσοδα και από συνέδριακαι εκµισθώσεις αιθουσών», συνέχισε ο Νίκος Μανωλόπουλος, ενώ παράλληλα ανακοίνωσε και τηδοκιµαστική λειτουργία του νέου ιστοτόπου από σήµερα. Αρχίζοντας µε τον βραβευµένο µε Νοµπέλ συγγραφέα Ορχάν Παµούκ στη χθεσινή διάλεξη, το Megaron Plus έως το καλοκαίρι θα υποδέχεται επιστήµονες, συγγραφείς, καθηγητές, προσωπικότητες από τον χώρο της πολιτικής, τηςνοµικής και της δηµοσιογραφίας από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Επόµενη εκδήλωση η αυριανή διάλεξη της γαλλίδας κλινικής ψυχολόγου Μαρί Ντ’Ενεζέλ µε θέµα «Αντιµετωπίζοντας το τέλος µε αξιοπρέπεια».
Τιµητικές εκδηλώσειςθα πραγµατοποιηθούν για τους Αλέξανδρο Παπαδιαµάντη, Οδυσσέα Ελύτη, ΣτρατήΤσίρκα και τηγαλλίδα ελληνίστρια Ζακλίν ντε Ροµιγί. Στο Μέγαρο αναµένεται έως τον Μάιο ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής ΤράπεζαςΖαν-Κλοντ Τρισέ σε µια συνάντηση µε τον γάλλο δηµοσιογράφο Ζαν Μαρί Κολοµπανί. Ο γενικός διευθυντής της Σκάλας του Μιλάνου Στεφάν Λισνέρθα αναζητήσει νέα ταλένταστην Ελλάδα την άνοιξη, ενώ ακρόαση και διάλεξη θα πραγµατοποιήσει και ο διευθυντής του Τεάτρο Ρεάλ στη Μαδρίτη Ζεράρ Μορτιέ.
Megaron Plus, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη 1, τηλ. 210- 7282.000), http:// www.megaron. gr. Επικοινωνιακή χορηγία: «ΤΑ ΝΕΑ»
Image via WikipediaΟ ακαδημαϊκός, Απόστολος Γεωργιάδης είναι ο νέος πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών για το 2011. Η εγκατάσταση του νέου προέδρου θα γίνει αύριο, Πέμπτη στις 7 το απόγευμα σε δημόσια συνεδρίαση της Ακαδημίας.
Αντιπρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών θα είναι ο ακαδημαϊκός Γεώργιος Κοντόπουλος.
Ο πρόεδρος του 2010, Κ.Σβολόπουλος θα μιλήσει με θέμα: «Το έργο των Κέντρων και Γραφείων Ερεύνης της Ακαδημίας κατά το έτος 2010». Θα ακολουθήσει ομιλία του νέου προέδρου με θέμα «Η αμφισβήτηση της Νομικής ως επιστήμης».
Ο Απόστολος Γεωργιάδης σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία. Το 1962 ανακηρύχθηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Μονάχου, έπειτα υφηγητής και στη συνέχεια καθηγητής Αστικού Δικαίου. Το 1976 εξελέγη τακτικός καθηγητής του Αστικού Δικαίου στη Νομική σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα με την ακαδημαϊκή του καριέρα άσκησε τη δικηγορία έχοντας διατελέσει νομικός σύμβουλος τραπεζών.
Ένας ζωγράφος εμπνέεται από την ποίηση, δεν την εικονογραφεί κατά λέξη, αυτονομείται προσθέτοντας το δικό του εικαστικό ιδίωμα. Και ο ζωγράφος Αλέκος Φασιανός, συγκινείται από την ποίηση της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ και την εικονογραφεί, με τέσσερα χαρακτικά του, στα αντίστοιχα τέσσερα -από τα οκτώ- ανέκδοτα ποιήματα της κ.Ρουκ, στο συλλεκτικό λεύκωμα «Καταναγκαστική ελπίδα» (εκδ. Μίμνερμος).
Στο εξώφυλλο, ένα μικρό πουλάκι κατεβαίνει προς την ξαπλωμένη γυναίκα. Μοιάζει σαν ο Φασιανός να εικονογραφεί «αυτό που υποψιάζεσαι ότι έχει ο αναγνώστης στο μυαλό του όταν σε διαβάζει», σχολιάζει η ποιήτρια. «Από την μια με ξαφνιάζει κι από την άλλη ανακαλύπτω περισσότερα όταν το κοιτάζω όλο και πιο βαθιά», ομολογεί η Κατερίνα Αγγελάκη- Ρουκ, μια από τις μεγαλύτερες, εν ζωή, ποιήτριες και φίλη του ζωγράφου από πολύ παλιά, από την Αίγινα.
Η εικαστικός Διοχάντη, επελέγη ομόφωνα από την αρμόδια γνωμοδοτική επιτροπή του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην 54η Μπιενάλε Βενετίας (4 Ιουνίου- 27 Νοεμβρίου 2011).
Η θεματική της φετεινήςΜπιενάλε είναι κατά την διευθύντρια Μπίτσε Κούριγκερ, η ΙllUΜΙnazioni -IllUMInations, συνδέοντας μεταφορικά την έννοια του φωτός και των εθνών.
Τον Μάιο του 2011 υπόσχονται οι εργολάβοι να έχουν ολοκληρώσει πλήρως το στέγαστρο του αρχαιολογικού χώρου στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης, που παραμένει κλειστός από τις 3/9/2005 όταν τμήμα του κατέρρευσε σκοτώνοντας ένα Βρετανό τουρίστα.
«Μόλις ολοκληρώθηκε το μεταλλικό στέγαστρο προσφέροντας πλήρη κάλυψη στον αρχαιολογικό χώρο των ευρημάτων του Ακρωτηρίου Σαντορίνης.
Ολοκληρώνονται, επίσης, οι μεταλλικές υγρομονώσεις, ώστε στη συνέχεια να γίνει η φύτευση της οροφής. Μέχρι τον Φεβρουάριο αναμένεται να έχουν τοποθετηθεί και τα εξωτερικά ανοίγματα (κουφώματα) της οροφής, που θα φέρνουν φυσικό φωτισμό και δροσισμό εντός του χώρου». Δήλωσε ο κύριος Ν. Φιντικάκης, αρχιτέκτονας του στεγάστρου.
Εσωτερικά, βρίσκεται στο στάδιο ολοκλήρωσης και η δεύτερη ξύλινη οροφή, που απέχει 2 μ. από τη μεταλλική, προκειμένου να συγκεντρώνεται ανάμεσά τους ο ζεστός αέρας και να απάγεται από τα ανοίγματα φέρνοντας δροσερό αέρα στον αρχαιολογικό χώρο. Έχουν, επίσης, αρχίσει οι εξωτερικές και εσωτερικές διαμορφώσεις διαδρομών επίσκεψης.
Οταν εγκαινιαστεί το έργο, το κοινό θα βλέπει, εκτός από τα διώροφα σπίτια του προϊστορικού οικισμού, επιλεγμένα ευρήματα και μερικές από τις εκπληκτικές τοιχογραφίες τους, που έχουν όλα αυτά τα χρόνια αποκατασταθεί από χιλιάδες κομματάκια.Σημασία έχει τώρα ότι η J&Ρ Αβαξ τηρεί το χρονοδιαγράμμα του έργου, που προβλέπει την ολοκλήρωσή του τον προσεχή Μάιο.
Είναι εξίσου σημαντικό ότι γίνεται με μηδενική αύξηση του προϋπολογισμού, που είχε το 2000 στην έναρξή του. Αλλά και όταν εγκαινιαστεί θα έχει μηδενικό κόστος λειτουργίας λόγω του βιοκλιματικού σχεδιασμού του. http://erroso.blogspot.com
Image by Steve Tinter via FlickrΑπεβίωσε σε ηλικία 81 ετών την Κυριακή ο Βρετανός σκηνοθέτης Πίτερ Γέιτς που είχε γίνει γνωστός με την αστυνομική ταινία «Μπούλιτ», με πρωταγωνιστή τον Στιβ Μακουίν, το 1968.
Ο Γέιτς ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός σκηνοθέτη στην ταινία «Τα κανόνια του Ναβαρόνε». Τη δεκαετία του 1960 εργάστηκε στην τηλεόραση και αργότερα επέστρεψε στον κινηματογράφο. Είχε προταθεί για τέσσερα Όσκαρ, σκηνοθεσίας και καλύτερης ταινίας, για τις ταινίες «Ο Αμπιγιέρ» και «Breaking Away».
Σύμφωνα με τον ατζέντη του, η κηδεία του θα γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο.
Image by Troels Myrup via Flickr
![Peter Yates at Norgas House_thumb[11]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_s_Rrl2qWnXJ9wUaUlDi6VyyQxR88UzHGoqtrQqfzrUfwWViPBcrHop_v_7aneVEa_9tCyUFO5C7EAM-hl-dbiMd5QzDnn7k4Cmkw4mp53r33XkvZsBBEy3cwrO3uggUNkz=s0-d)
