Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

Οι ναυαγοί της τρελής ελπίδας (Αυγές)


 Η Αριάν Μνουσκίν, ένας ζωντανός θρύλος του σύγχρονου παγκοσμίου θεάτρου, έρχεται για τρίτη φορά στη χώρα μας, καλεσμένη του Φεστιβάλ Αθηνών. Αυτή τη φορά παρουσιάζει την τελευταία παραγωγή του Θεάτρου του Ήλιου, Οι ναυαγοί της τρελής ελπίδας (Αυγές), που βασίζεται στο μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν Οι ναυαγοί του Ιωνάθαν.
Στην παράσταση αυτή, θέατρο και κινηματογράφος μπλέκονται, για να δημιουργήσουν μία ατμόσφαιρα όπου οι ήρωες-ναυαγοί διηγούνται με αθωότητα τις ιστορίες τους μέσα σε νιφάδες χιονιού που χορεύουν τριγύρω τους. 

Υπόθεση της παράστασης
Το 1914, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, όταν ακόμα όλες οι ουτοπίες φάνταζαν πιθανές, μία ομάδα κινηματογραφιστών και ηθοποιών αποφασίζει να γυρίσει μία ταινία βωβού κινηματογράφου, που βασίζεται στο έργο του Ιουλίου Βερν. Ένας αφηγητής παρακολουθεί τις προσπάθειές τους και παρουσιάζει στο κοινό τη δράση τους. Οι ήρωες, μέσα στη σάλα χορού και χαρτοπαιξίας Τρελή Ελπίδα, έχουν μαζί τους όλο το συνεργείο, στήνουν τα ζωγραφιστά σκηνικά, χρησιμοποιούν μηχανές ατμού, προβάρουν τα κοστούμια, γράφουν τους διαλόγους πάνω σε χαρτόνια, και παίζουν μπροστά από μία παλιά κάμερα, σύμφωνα με την υποκριτική της εποχής. Σκοπός τους είναι να δημιουργήσουν μία ταινία πολιτική για την επιμόρφωση των μαζών, με γνώμονα της αρχές του σοσιαλισμού και της δικαιοσύνης. Όμως το ναυάγιο είναι διπλό, καθώς τα όνειρα της κινηματογραφικής ομάδας για την ταινία, αλλά και για έναν καλύτερο κόσμο, διακόπτονται από την έναρξη του Ά παγκοσμίου πολέμου, όπως στο μυθιστόρημα του Βερν οι ήρωες ναυαγούν στο ταξίδι τους για την Αυστραλία.

Ενώ η αφήγηση μπλέκεται σε τουλάχιστον τρία επίπεδα (θεατές της παράστασης - αφηγητής-ηθοποιοί), η μαγική ατμόσφαιρα που δημιουργείται μεταφέρει στο κοινό μία αίσθηση παιδικής αγνότητας. «Οι χαρακτήρες αυτοί είναι εκεί απλά για να διηγηθούν μία ιστορία. Αυτή είναι η αδυναμία και η δύναμή τους», λέει η Μνουσκίν. Τα όρια του θεάτρου και του κινηματογράφου συναντιούνται, πραγματοποιώντας ένα όνειρο της σκηνοθέτιδας, που μεγάλωσε μέσα σε ένα «κινηματογραφικό» περιβάλλον, καθώς ο πατέρας της ήταν γνωστός παραγωγός ταινιών.
Οι ήρωες της παράστασης είναι τόσο αφοσιωμένοι στην τέχνη του κινηματογράφου, όσο είναι οι ηθοποιοί του Θεάτρου του Ήλιου αφοσιωμένοι στην τέχνη του θεάτρου. Η απλότητα που χαρακτηρίζει τις παραστάσεις του θιάσου είναι κι εδώ κυρίαρχη, καθώς βασική πεποίθηση είναι ότι η ίδια η ζωή είναι ήδη αρκετά πολύπλοκη, δε χρειάζεται να είναι και το θέατρο. «Σκέφτομαι ότι στην πραγματικότητα, το πιο πολιτικό θέαμα που μπορούμε να κάνουμε είναι ένα θέαμα που θα μεταδώσει ενθουσιασμό, καθαρότητα, ανθρώπινη ελπίδα», συμπληρώνει η Μνουσκίν.

Βασικό στοιχείο της παράστασης, που έχει εκθειαστεί από την κριτική, είναι η μουσική. Ο Ζαν Ζακ Λεμέτρ, ο οποίος ερμηνεύει στην παράσταση τον πιανίστα Καμίλ Μπεράντ, συνέθεσε 350 πρωτότυπα κομμάτια, εκ των οποίων τα 120 είναι για πιάνο. Υπάρχει η μουσική καμπαρέ για το εστιατόριο «Στην τρελή ελπίδα», μουσική για την βουβή ταινία και μουσική που συνοδεύει την  φωνή που αφηγείται.
 
Ποιο είναι το Θέατρο του Ήλιου και η Αριάν Μνουσκίν
Τα τεράστια και πλούσια σκηνικά, τα ανοιχτά στο κοινό καμαρίνια, ο πολυπληθής θίασος και η συγκίνηση που αγγίζει τις καρδιές του θεατή, είναι στοιχεία που ανήκουν στην εμπειρία του ελληνικού κοινού, καθώς το Φεστιβάλ Αθηνών έχει φιλοξενήσει άλλες δύο παραστάσεις της Αριάν Μνουσκίν στο παρελθόν, το Τελευταίο Καραβάν Σαράι (2006) και τους Εφήμερους (2007). Το Θέατρο του Ήλιου ιδρύθηκε το 1964 σαν μία αντίδραση στο γαλλικό θεατρικό κατεστημένο.
Η Αριάν Μνουσκίν, ψυχή του θιάσου, ονειρεύτηκε και πραγματοποίησε ένα θέατρο διαφορετικό, συλλογικό και πολυσυλλεκτικό. Οι καλλιτέχνες που προέρχονται από διαφορετικούς χώρους (θέατρο, χορός, μουσική, κουκλοθέατρο) και συχνά από διαφορετικές χώρες, μένουν και δημιουργούν ακόμα όλοι μαζί, με ίσο μισθό και ίσες υποχρεώσεις, στο παλιό εργοστάσιο όπλων στα περίχωρα του Παρισιού, στην φημισμένη Καρτουσερί. Χρησιμοποιώντας τις αρχές του σωματικού θεάτρου και του αυτοσχεδιασμού, το Θέατρο του Ήλιου έγινε γνωστό για την αφοσίωση των μελών του, τις μακροχρόνιες πρόβες του, αλλά κυρίως για τις ιδιαίτερες δουλειές του. Οι παραστάσεις του θιάσου αποτελούν συλλογική δουλειά και μιλούν με απλότητα για μερικά από τα κυριότερα ζητήματα του καιρού μας, καταφέρνοντας να δώσουν σε απλές καθημερινές σκηνές μια συνταρακτική οικουμενικότητα. Η σκηνοθέτις Αριάν Μνουσκίν τιμήθηκε το 2009 με το διεθνές θεατρικό βραβείο Ερρίκος Ίψεν. 

Συλλογική δημιουργία του «Θεάτρου του Ήλιου», γραμμένη κατά το ήμισυ από την Hélène Cixous, βασισμένη σε διασκευή του μυθιστορήματος του Ιουλίου Βερν Οι ναυαγοί του Ιωνάθαν.

Σκηνοθεσία – Σκηνικός χώρος Ariane Mnouchkine
Πρωτότυπη μουσική Jean-Jacques Lemêtre
Υλοποίηση σκηνικού χώρου Everest Canto de Montserrat
Βοηθός σκηνοθέτη Charles-Henri Bradier
Β΄ βοηθός σκηνοθέτη Lucile Cocito
Σκηνικά αντικείμενα Serge Nicolaï
Υλοποίηση σκηνικών αντικειμένων Sébastien Brottet-Michel, Elena Antsiferova, Duccio Bellugi-Vannuccini, Andreas Simma, Maixence Bauduin
Φωτισμοί Elsa Revol με τη συνεργασία των Hugo Mercier, Virginie Le Coënt
Σχεδιασμός ήχου & εγκατάστασης Yann Lemêtre
Χειρισμός ήχου Thérèse Spirli, Marie-Jasmine Cocito
Γκαρνταρόμπα Nathalie Thomas, Marie-Hélène Bouvand, Annie Tran σε συνεργασία με τους ηθοποιούς και την Cécile Gacon
  Athens Metropolitan Expo
(Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών Ελευθέριος Βενιζέλος)
10-12 & 15-19 Ιουνίου
Ώρα έναρξης 7:00 μ.μ
 Εισιτήρια: 30€, 25€ (μειωμένο), 20€ (φοιτητικόΑΜΕΑ)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε ελεύθερα την άποψή σας!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...